Ο Περιπλανώμενος Ιουδαίος είναι φανταστικό μυθικό πρόσωπο που σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση περιφέρεται τον κόσμο αιώνια μη βρίσκοντας ανάπαυση καταδικασμένο έτσι σε συνεχή περιπλάνηση αναμένοντας τη λύτρωσή του. Η μυθοπλασία αυτή ανάγεται περί τον 4ο αιώνα όπου φέρεται η αρχή της να δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Την εποχή του Μεσαίωνα που ακολούθησε και δια των Σταυροφόρων η μυθοπλασία αυτή διαδόθηκε σ’ όλη την Ευρώπη. Έγινε μέρος της χριστιανικής παράδοσης, και αργότερα του ρομαντισμού.
† ℜ??????? ??????? † ??? ????????? ???
Καλησπέρα σας!
Από τις 27 Ιουνίου του 2018, ο Αμερικανός -γέννημα θρέμμα της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ- κύριος Ντέιβιντ Μάικλ Μπλατ εγκαταστάθηκε στη θέση του πρώτου προπονητή του Ολυμπιακού. Δεν εγκαταστάθηκε ακριβώς, μιας και έχει την επιλογή να επιλέξει την επιστροφή του στο ΝΒΑ αμέσως μετά το τέλος της πρώτης από τις δύο χρονιές που διαρκεί το συμβόλαιό του.
Οι δίδυμοι –ζωδιακά- χαρακτήρες θεωρούνται έξυπνοι κατά γενική ομολογία. Ως έξυπνος λογίζεται λοιπόν και ο νέος προπονητής του Θρύλου, γεννημένος στις 22 Μαϊου του 1959. Εμφανής η εξυπνάδα αν μη τι άλλο, αφού μετά από 12 χρόνια καριέρας ως παίκτης, μεταπήδησε στην καρέκλα του προπονητικού πάγκου.
Υποθέτω, ότι είχε διαγνώσει κι ο ίδιος το ελλιπές αθλητικό ταλέντο του καλαθοσφαιριστή, όπως είχε κατανοήσει ότι έχει τις δυνατότητες να διαπρέψει σε κάποιο «σταθερότερο» σημείο του γηπέδου.
Στο Ισραήλ, όμως, που ξεκίνησε την προπονητική καριέρα του ως βοηθός και σχεδόν άμεσα ως πρώτος, έχουν μια ιδιαίτερη «παράδοση». Σέβονται το ρόλο του προπονητικού μέντορά τους και υπαναχωρούν σε θέση ακόμα κι αν έχουν ήδη καριέρα ως πρώτοι προπονητές.
Το ίδιο έκανε ο Σβι Σερφ με τον Ραλφ Κλάιν πριν χρόνια, το ίδιο εφάρμοσε και ο Ντέιβιντ Μπλατ με τον Πίνι Γκέρσον. Έκανε «πίσω» προκειμένου να προπονήσει την ομάδα ο μέντοράς του. Γι’ αυτό μετατρεπόταν από βασικός προπονητής σε βοηθό και τούμπαλιν. Μέχρι που αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα στο εξωτερικό το 2004. Στην Ντιναμό Αγίας Πετρούπολης συγκεκριμένα.
Τολμώ να γράψω, ότι από τότε ξεκίνησε η περιπλάνησή του στους πάγκους. Σε αντιπαραβολή με το μύθο του Περιπλανώμενου Ιουδαίου –ενός καταστηματάρχη- που κατά την «ιστορία» τόλμησε να αρνηθεί να ξεκουράσει τον Ιησού από το φορτίο του Σταυρού κι όχι μόνο αυτό, αλλά να τον χλευάσει κιόλας για το μαρτύριό του, με αποτέλεσμα να «καταδικαστεί» από τον Ιησού σε αέναο περπάτημα μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία γι’αυτή του την ύβρη. Έτσι λοιπόν, φαντάζομαι, ότι ο θεούλης Πίνι Γκέρσον, μ’ εκείνο το ραβδάκι ανά χείρας (το ίδιο που κουνούσε κάποτε στο ΟΑΚΑ) θα «καταράστηκε» τον τότε βοηθό του Δαβίδ Μπλατ, ο οποίος τόλμησε να του αποσπάσει λίγη από τη φήμη και την υπέρτατη δόξα που του αναλογούσε, στη Μακάμπι της εποχής των συνεχόμενων επιτυχιών κατά τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.
Η καριέρα του οποίου Δαβίδ, έφτασε μέχρι τον Άρη Θεσσαλονίκης πριν 8 χρόνια. Τότε που κατηγορήθηκε για μιζαδόρος παικτών και για στενές επαφές με συμπατριώτη του μεγαλο-ατζέντη παικτών. Πάρτε μια ιδέα με παραπομπή του σχετικού κειμένου από το greekhoopz.blogspot: https://greekhoopz.blogspot.com/2010/01/gorka-arrinda.html
Σημείωση: Από τότε μέχρι σήμερα, οι διαρροές προς δημοσιογράφους θα είναι ελάχιστες. Για να το θέσω καλύτερα, θα είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Υπάρχει αιτία που το προξένησε αυτό. Μετά την πρώτη του θητεία στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στον Άρη, εκτέθηκε ανεπανόρθωτα κι έχει φροντίσει έκτοτε να θωρακίσει τα νώτα του με τους δημοσιογράφους.
Μεταφερόμαστε στην τρέχουσα χρονιά: Έτσι εξηγείται –κατά μεγάλο ποσοστό- και η «επιθετικότητα» των δημοσιογράφων προς το πρόσωπο του νέου προπονητή της ομάδας μας.
Ναι, η στελέχωση ήταν από περίεργη έως λανθασμένη. Τουλάχιστον από την επιλογή Αξέλ Τουπάν και μετά. Βολιδοσκοπούμε Πιερία Χένρι. Έναν γκαρντ με αμυντικές και οργανωτικές αρετές που θα ασκούσε πίεση στον αντίπαλο χειριστή και αδυναμία ανάπτυξης της αντιπάλου ομάδας κι αντ’ αυτού επιλέγει αμυντικό στο πρότυπα του Παπανικολάου, ενώ η αθλητικότητα στη γραμμή των γκαρντ εκτός του Γκος και του «αδύναμου κρίκου» Τολιόπουλου είναι καταφανέστατη.
Λανθασμένη, επειδή δεν δύνανται να συνυπάρξουν τρία –ουσιαστικά- τριάρια που δεν έχουν ικανότητα αυτόνομης δημιουργίας φάσεων αλλά ούτε και δημιουργίας για τους συμπαίκτες τους όπως ο Στρέλνιεξ.
Γι’αυτόν το λόγο λοιπόν, η απουσία του μη-αθλητικού Λετονού, ήταν κομβική. Επειδή είναι εξαιρετικός δημιουργός με τη μπάλα, καλός αμυντικός θέσης, διορατικός πασέρ και έξυπνος σκόρερ. Για τη λέξη σουτέρ, δεν το διαπραγματεύομαι καν. Από τους καλύτερους στην ήπειρο.
Άλλο ένα ερωτηματικό αποτελεί η προσθήκη του Λεντέι. Προφανώς, προέκυψε εξαιτίας της αποτυχημένης εξέλιξης με τον Γάλλο Ματίας Λεσόρτ ή κατά κόσμο Ματιάς Λεσόρ. Ένα δυναμικό 5άρι με προοπτικές εξέλιξης σε αμυντικό ογκόλιθο, καθώς και mailman των τελικών πασών του Σπαν-κτον (Σπανούλης+Στόκτον). Ο Λεντέι λοιπόν, είναι ένα 4άρι που παίζει κατά συνθήκη στη θέση 5. Αυτό που προκύπτει λοιπόν από τη συνεπαγωγή, είναι ότι η επιτυχημένη παρουσία του Βεζένκοφ στη θέση 4 και η ταυτόχρονη «ανεπάρκεια» του Μπόγρη, μπορεί να μας οδηγήσει στην προσθήκη παίκτη στη θέση 5.
Όπως είχε εξομολογηθεί μεταξύ άλλων κι ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος σε κατ’ ιδίαν κουβέντα κατά τη διάρκεια των διακοπών του στην Πάρο: «Η ομάδα θα προχωρήσει σε προσθήκη παίκτη στη ρακέτα».
Ο χαμηλός προϋπολογισμός, προσφέρεται αναφανδόν για οποιαδήποτε οικονομική προσθήκη κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής χρονιάς που διανύουμε.
Όπως μας έδειξε κι ο Περιπλανώμενος Ιουδαίος στα θερινά του μεταγραφικά δείγματα, ξέρει να ψωνίζει καλά και φθηνά…
Υ.γ. Όσο καλά κι αν παίξει ο Σπανούλης φέτος και λειτουργήσει ομαδικότερα στο σύνολο, τα χρόνια που βαρύνουν το κορμί του θα φανούν στα κρίσιμα. Πολύ απλά, όταν ζορίσουν τα πράγματα, πάλι τον Σπανούλη ή τον Πρίντεζη θα ψάχνουν όλοι για να πάρουν τις φάσεις πάνω τους. Ελπίζω, να μπορέσουν να ανταποκριθούν και τότε με τη σωστότερη διαχείριση που θα τους κάνει ο Μπλατ αλλά και με τους αναπληρωματικούς που τους διαδέχονται φέτος.
