Καλησπέρα σας.
Μετά από μια θριαμβευτική χρονιά σε επίπεδο τίτλων, στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση συλλόγων και στο απαιτητικό ελληνικό πρωτάθλημα, η ομάδα μας υπενθύμισε σε φίλους και εχθρούς, ότι ο πρώτος παραμένει πρώτος αλλά ο δεύτερος και οι επόμενοι παραμένουν ηττημένοι.
Accept – Ahead Of The Pack
Ο Ολυμπιακός στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας στους τελικούς με τον αιώνιο αντίπαλο αλλά και -το κυριότερο- πρωταθλητής Ευρώπης στην έδρα του αιώνιου αντιπάλου (που διοργάνωσε το final four και από την αρχή της περσινής αγωνιστικής χρονιάς, θριαμβολογούσε ότι θα σηκώσει το κορυφαίο ευρωπαϊκό τρόπαιο πολύ εύκολα μέσα στην έδρα του).
Εμείς δεν ασχολούμαστε με δεύτερους, αλλά ούτε και τριτο-τέταρτους στην κατάταξη. Χωρίς κανένα, μα κανένα ίχνος υπεροψίας (όπως εκείνοι, οι δεύτεροι της Ελλάδας) και χωρίς καμία τάση υποβάθμισης των υπολοίπων σωματείων. Δεν κοιτάμε πίσω. Κοιτάζουμε μπροστά. Ηγούμαστε…
Ο πρώτος, χρειάζεται να ενισχύεται και να οδηγεί τις εξελίξεις χωρίς να κοιτάζει δίπλα ή πίσω του. Να χαράζει τον δρόμο του ακόμη κι αν θεωρείται μοναχικός, δύσβατος ή ακόμη και μονόδρομος.
Ο Ολυμπιακός οφείλει να αλλάξει από μόνος του, χωρίς να αναγκαστεί να τον διαβάλλουν οι δελφίνοι του τίτλου με τον τρόπο παιχνιδιού τους.
Το παλιό ρητό της Μπάγεβιτς εποχής, δήλωνε, ότι “ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει”. Ναι, σε άλλες εποχές όμως, με διαφορετικούς αντιπάλους, με έτοιμη και “στρωμένη” -ναι μεν- ομάδα, -αλλά- σε άλλες εποχές και το κυριότερο, σε ένα εντελώς διαφορετικό άθλημα. Άλλο το ποδόσφαιρο της εποχής Μπάγεβιτς κι άλλο το μπάσκετ της νέας εποχής Μπαρτζώκα. Το προβλέψιμο ποδόσφαιρο -με αρκετούς άψογους αθλητές- τότε κι άλλο το απρόβλεπτο μπάσκετ -με ποικιλόμορφους αθλητές- της τωρινής εποχής.
Ανόμοια και ουσιαστικά μη συγκρίσιμα μεγέθη. Ο σύγχρονος μπασκετικός Ολυμπιακός, θα αναγκαστεί καλώς ή κακώς να αλλάξει. Καλώς κατά την κρίση μου. Επειδή αργά ή γρήγορα, οι σύγχρονοι προπονητές, με τα μέσα που διαθέτουν, τα προπονητικά επιτελεία και την οξυδέρκεια που τους διακρίνει, θα καταφέρουν να περιορίσουν ή και να σταματήσουν τον Ολυμπιακό που παρακολουθήσαμε να στέφεται νικητής στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Η ομάδα μας έχει μελετηθεί κι έχει παρατηρηθεί πλέον από κάθε αντίπαλο προπονητικό επιτελείο. Έχουν σκαναριστεί τα συστήματά της κι έχουν βολιδοσκοπηθεί οι ικανότητες των παικτών της.
Το “Μπαρτζώκας μπάσκετ”, με τα παγιωμένα συστήματα, τις πολλές εναλλαγές κατοχής στην επίθεση, τις σωστές αποστάσεις, τις κατάλληλες πάσες στους σωστούς αποδέκτες με το αντίστοιχο επιτυχημένο αποτέλεσμα, θα παραμείνει στις επάλξεις. Επειδή αυτό είναι το σύστημα του προπονητή.
Όμως, από την στιγμή που ορισμένα βασικά “εργαλεία” του οργανισμού δεν μένουν πια στον Πειραιά, χωρίς να εξετάζουμε τους λόγους της αποχώρησης (δεν είναι της παρούσης στιγμής), η ομάδα θα χρειαστεί να αλλάξει με άξονα τους νέους παίκτες που έχει στο δυναμικό της.
Εφόσον λοιπόν, δεν υπάρχουν κατά δική μου σειρά ο Πίτερς (απόλυτος σουτέρ και εργαλείο στη θέση 3 κάποιες φορές, στο 4 κατά κύριο λόγο ή και στο 5 κατ’ ανάγκη), ο Μακίσικ (απόλυτος game changer, παίκτης ρυθμού ερχόμενος από τον πάγκο, με δυνατά πατήματα και τελειώματα στο καλάθι, με τρίποντα υπό πίεση, με διεισδύσεις εν μέσω πολλών αντιπάλων), ο Γούοκαπ (αμυντικό πολυεργαλείο και κουμανταδόρος ολκής με βελτιωμένα τελειώματα με την πάροδο των χρόνων), ο Φαλ (που δεν διαμόρφωσε αποτέλεσμα την τελευταία του χρονιά επειδή δεν έπαιζε, αλλά όλα του τα χρόνια ήταν ο ψηλός από τον οποίο περνούσε κάθε επιθετική ενέργεια της ομάδας καθώς και αμυντικό φόβητρο λόγω ύψους), ο Λαρεντζάκης (τελευταίος αλλά όχι αμελητέος, ο οποίος αν εξαιρέσουμε τις δύο τελευταίες χρονιές του, ήταν από τους κομβικότερους Έλληνες της δεύτερης εποχής Μπαρτζώκα), θα προκύψει διαφοροποίηση.
Θα χρειαστεί να προσαρμοστούν οι νέοι παίκτες στο σύστημα της ομάδας, ελπίζοντας να μπορέσουν να ανταποκριθούν όλοι τους, αλλά και να προσαρμόσει ο κόουτς περισσότερες επιθετικές επιλογές με βάση το νέο ρόστερ. Περισσότερα πικ εν ρολ κατά κύριο λόγο με τους δύο νέους γκαρντ αλλά και το νέο τεσσάρι πίσω από τον Βεζένκοφ. Συστήματα τύπου πικ εν ποπ ή σκριν γραμμής θα μειωθούν λόγω της απουσίας κλασικού σουτέρ όπως ο Πίτερς. Κεντρικά πικ εν ρολ ή και σκριν ρακέτας θα αυξηθούν λόγω Μοντέρο και Εντζάι.
Ο Μακιντάιρ θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο προσαρμογής. Το ζητούμενο για μένα, είναι να είναι σταθερός αμυντικά και αποδοτικός στις τελικές πάσες. Το ποσοστό μακρινών σουτ, θα βελτιωθεί λόγω λιγότερων προσπαθειών. Λογικό, επειδή στον Ερυθρό Αστέρα ήταν διαφορετικές οι ανάγκες σε σχέση με τον Ολυμπιακό.
Ο Εντζάι δεν είναι Πίτερς σε καμία περίπτωση. Το καταλαβαίνουν όλοι οι απλοί φίλαθλοι αλλά το γνωρίζει και ο ίδιος. Εντελώς διαφορετικός παίκτης. Θα προσφέρει αμυντικά με το άλμα του, τα μακριά του άκρα αλλά και επιθετικά με την αλτικότητά του και την ικανότητά του να βρίσκει χώρους. Δεν περιμένω παίκτη που θα διαμορφώσει καταστάσεις ή θα κερδίσει παιχνίδι με την παρουσία του αλλά μια τίμια προσθήκη που θα ανταποκρίνεται στους ρόλους που της αντιστοιχούν.
Τρεις παλιοί που θα πρέπει να προσεχθούν -λόγω συνθηκών και ιδιαιτεροτήτων- είναι οι Τζόζεφ, Γουόρντ και Τζόουνς. Αντίστροφα ξεκινώντας, ο Τζόουνς χρειάζεται περισσότερη ηρεμία και συγκέντρωση στο παιχνίδι του. Επειδή μου θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τον Τζόι Ντόρσεϊ, ο οποίος ήταν παικταράς και καθοριστικός ειδικότερα στην άμυνα όταν προσπαθούσε, αλλά όταν ξέφευγε το μυαλό του, χαλούσε όλη την ομάδα με την παρουσία του. Ας ελπίσουμε ότι ο Ταϊρίκ Τζόουνς δεν θα έχει την ίδια κατάληξη και θα φύγει νύχτα από τον Πειραιά. Ο Τάισον Γουόρντ θα πρέπει να εμφανιστεί καλύτερος φέτος, αν και δεν εμπνέει εμπιστοσύνη για βασικό τριάρι, όχι μόνο για το ασταθές του σουτ, αλλά και το γεγονός ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε στατικό παιχνίδι αλλά ούτε και να διαμορφώσει αποτέλεσμα κατά συνέπεια. Ο Κόρι Τζόζεφ είναι ο μόνος από τους τρεις “περσινούς νέους ξένους” που θα χρειαστεί λιγότερη προσπάθεια. Επειδή έχει το μυαλό και τις ικανότητες να ανταποκριθεί στον απαιτητικό ρόλο του play maker και του σκόρερ όταν απαιτηθεί. Αυτό που χρειάζεται να βελτιώσει, είναι η φυσική του κατάσταση, επειδή όπως δείχνουν τα πράγματα, θα πάρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής την φετινή σεζόν.
Κάτι τελευταίο για την ώρα. Σε πολλές μπασκετικές συζητήσεις, έχει εκφραστεί η ανάγκη προσθήκης παίκτη στη θέση 3. Λόγω του ασταθούς Γουόρντ αλλά και του βετεράνου -πλέον- Παπανικολάου. Οι απόψεις διίστανται μεταξύ των Ντιαλό και Χεζόνια. Ή τουλάχιστον, με παίκτες που συγκεντρώνουν παρόμοια χαρακτηριστικά. Υπάρχουν υποστηρικτές του Ντιαλό ως παίκτη που θα είναι το απόλυτο ταίριασμα -πολύ λογικά- στο σύστημα Μπαρτζώκα για την θέση 3, όπως υπάρχουν και υποστηρικτές του Χεζόνια ως παίκτη που μπορεί να διαμορφώσει αποτελέσματα, με τις ικανότητές του στο σκοράρισμα από την ίδια θέση της πεντάδας. Δύσκολες περιπτώσεις αμφότεροι. Δυσκολότερη έως ακατόρθωτη θεωρώ του Ντιαλό. Εξίσου δύσκολη του Χεζόνια, αλλά όχι εντελώς ακατόρθωτη.
Συμπερασματικά: Η αγωνιστική κατάληξη και το συγκριτικό αγωνιστικό αποτέλεσμα μεταξύ δύο ανόμοιων παικτών που καλύπτουν την ίδια θέση της πεντάδας. Ο Ντιαλό είναι παίκτης με καλύτερη αμυντική προσήλωση, εξαιρετικά αθλητικά προσόντα και σταθερό μακρινό σουτ. Ένας παίκτης που με ταβάνι το 7 ή το 8, θα δίνει το μέγιστο που μπορεί σε κάθε παιχνίδι. Μέχρι εκεί όμως. Δύσκολα θα διαμορφώσει αποτέλεσμα σε κομβικό παιχνίδι ή σε παιχνίδι που κρίνει τρόπαιο ή πρόκριση. Ο Χεζόνια είναι παίκτης με καλύτερο επιθετικό προσανατολισμό, πολύ καλά αθλητικά προσόντα, με ικανότητα πάσας και φοβερή αντίληψη γηπέδου. Είναι ένας από εκείνους τους “μεγάλους” παίκτες που μπορούν να διαμορφώσουν αποτέλεσμα ή να κρίνουν αγώνες με τα μεγάλα σουτ που δεν θα διστάσουν να πάρουν. Όπως πήρε ο Φουρνιέ και δικαιώθηκε, με αποτέλεσμα να είμαστε τροπαιούχοι Ευρώπης πλέον. Αν έχεις Ντιαλό στην πεντάδα, ίσως προτιμήσεις να εμπιστευθείς Φουρνιέ, Βεζένκοφ ή Μοντέρο για το τελευταίο σουτ. Αν έχεις όμως Χεζόνια στην τελική πεντάδα, θα μπορείς να τον εμπιστευθείς εξίσου ή και περισσότερο (που λέει ο λόγος).
Πού καταλήγω; Ένας καλός αμυντικός, μπορεί να παραμείνει καλός αμυντικός και να λειτουργήσει ταυτόχρονα ως ένας αξιόπιστος επιθετικός πόλος. Ένας καλός επιθετικός όμως, αν θελήσει να παίξει άμυνες για να πάρει τρόπαιο-α, μετατρέπεται πολύ ευκολότερα σε καλό αμυντικό λόγω της φοβερής αυτοπεποίθησης που προκύπτει από τις πολύ καλές επιθετικές αρετές του και την θέληση για τη νίκη. Άρα, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο το ρόστερ, χρειαζόμαστε ένα επιθετικογενές τριαροτεσσάρι (Χεζόνια ή τύπου Χεζόνια) για να είμαστε πλήρεις ή ακόμη πληρέστεροι αν προτιμάτε.
Καλή και επιτυχημένη πορεία να έχουμε!!!
